Waarom vrouwen triggers en stress niet zomaar kunnen wegdenken

Je kent het wel.

Die dag waarop alles net iets te veel is.

Te veel lawaai, te veel vragen, te veel verwachtingen.

Je bent moe. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Je hebt je hele dag al geprobeerd om overeind te blijven, om te functioneren, om aardig te zijn.

En dan komt je zoon thuis van school.

Hij zit niet lekker in zijn vel. Dat zie je meteen. Hij zeurt, hangt aan je, of juist niet. Hij reageert kortaf. Jij probeert het op te vangen, maar je voelt je eigen spanning stijgen.

Je partner komt thuis. Maar in plaats van de boel te blussen, lijkt hij het alleen maar erger te maken. Of misschien doet hij helemaal niets, en dat maakt het juist zo frustrerend.

En dan begin je te vitten.

Op je zoon. Op die ene sok die weer op de grond ligt. Op dat ene antwoord dat net iets te brutaal is.

Tot de bom barst.

Je verheft je stem. Je stuurt hem naar zijn kamer. En dan, als de deur dicht is, voel je het.

Die bekende steek van schaamte.

Die stem in je hoofd die zegt: "Zie je wel. Je doet het weer verkeerd."

Dit is geen tekortschietende moeder. Dit is een vrouw die triggers en stress in haar lijf heeft, zonder dat ze weet hoe ze die kan reguleren. En zonder dat de mensen om haar heen begrijpen wat er gebeurt.

Vrouwen die veel voelen, veel dragen en weinig ruimte hebben, leven vaak in een chronische staat van verhoogde alertheid.

Je lijf staat aan.

Je zenuwstelsel reageert op alles. Op de toon van je kind, op de blik van je partner, op een stapel was die alwéér niet gedaan is.

En wat gebeurt er dan?

Je kunt niet meer helder denken. Je rationele brein gaat offline. Je voelt jezelf wegglippen en je reageert vanuit een oud, automatisch patroon.

Snauwen. Terugtrekken. Ontploffen.

Achteraf schaam je je. Je weet dat je het anders had willen doen. Maar in het moment lukte het gewoon niet.

En dat is niet omdat je zwak bent.

Het is omdat je zenuwstelsel overbelast is en niemand je ooit heeft geleerd hoe je jezelf kunt reguleren.

Misschien heb je al van alles geprobeerd.

Ademhalingsoefeningen. Mindfulness. Positief denken.

En ja, soms helpt het. Een beetje.

Maar vaak ook niet.

Want het probleem zit dieper.

Die triggers komen niet uit het niets. Ze zijn verbonden aan oude overtuigingen, aan patronen die je al jaren met je meedraagt.

"Ik moet het allemaal aankunnen."

• "Als ik zwakte toon, ben ik niet goed genoeg."

• "Ik mag geen ruimte innemen met mijn emoties."

Zolang die overtuigingen er zijn, blijf je in hetzelfde patroon hangen.

Je probeert jezelf te kalmeren, maar je lijf gelooft het niet.

Je wilt anders reageren, maar je systeem schiet toch in de stress.

En dan komt daar nóg iets bij.

Je omgeving begrijpt het niet.

Je partner ziet niet wat er gebeurt. Je kinderen voelen je spanning, maar weten niet wat ze ermee moeten.

En jij? Jij voelt je alleen met je overprikkeling, je triggers en je schuldgevoel.

Als dit doorgaat, wordt het zwaarder.

Je lichaam raakt uitgeput. Je slaapt slecht. Je voelt je constant gespannen, zelfs als er objectief gezien niks aan de hand is.

Thuis ontstaat er afstand.

Je kinderen leren dat ze beter uit je buurt kunnen blijven als je moe bent. Je partner trekt zich terug of raakt geïrriteerd. En jij? Jij voelt je steeds meer een slechte moeder, een falende partner, iemand die het gewoon niet goed genoeg doet.

Op je werk merk je het ook.

Je bent sneller geïrriteerd. Je hebt moeite om je te concentreren. De drempel om kwetsbaar te zijn wordt hoger, terwijl je juist steun nodig hebt.

En ondertussen blijft die innerlijke criticus maar praten.

• "Zie je wel, je kunt het niet."

• "Andere vrouwen hebben dit niet."

• "Je bent te gevoelig."

Maar dat is niet waar.

Je bent niet te gevoelig.

Je hebt gewoon nooit geleerd hoe je met al die gevoelens om kunt gaan. En hoe je dat kunt uitleggen aan de mensen om je heen.

Dit had kunnen voorkomen worden.

Niet door harder je best te doen. Niet door jezelf te dwingen om rustiger te blijven.

Maar door te begrijpen wat er in je lijf gebeurt. En door dat te kunnen benoemen naar de mensen om je heen.

Want als jij weet dat je overprikkeld bent, kun je dat zeggen.

Als je voelt dat je op het punt staat om te ontploffen, kun je een pauze nemen.

Als je herkent dat je getriggerd bent, kun je jezelf reguleren voordat je reageert.

Maar daar heb je twee dingen voor nodig.

1. Ten eerste: inzicht in je eigen emoties en waar ze vandaan komen.

2. Ten tweede: een manier om dat helder te communiceren.

Daarom heb ik de Emotie Ladder gemaakt.

Het is een simpel, maar krachtig hulpmiddel waarmee je voor jezelf én voor je gezin inzichtelijk maakt hoe je je voelt.

Niet achteraf, als de bom al gebarsten is.

Maar op het moment zelf.

Zodat je kunt zeggen: "Ik zit nu op trede 4. Ik heb ruimte nodig."

Of: "Ik voel dat ik naar beneden zak. Ik ga even naar buiten."

En zodat je partner en kinderen kunnen zeggen: "Mam, waar zit jij nu?"

Zonder dat het een heel gesprek hoeft te zijn.

Zonder uitleg, zonder drama.

Gewoon: herkenning, begrip en ruimte.

De Emotie Ladder helpt je om je emoties te herkennen voordat ze je overspoelen.

Je leert welke signalen je lijf geeft. Wat er gebeurt op trede 2, op trede 4, op trede 5.

En je leert hoe je daar iets mee kunt doen.

Niet door je gevoelens weg te duwen.

Maar door ze te zien, te voelen en te reguleren.

• Zodat je niet meer hoeft te ontploffen.

• Zodat je niet meer achteraf in schaamte wegzakt.

• Zodat je de regie weer pakt, ook als het stormt.

En het mooie is: dit werkt ook voor je gezin.

Want als jouw kinderen leren om hun emoties te benoemen, hoeven ze niet meer te schreeuwen.

Als je partner begrijpt waar jij zit, kan hij anders reageren.

En als jullie elkaar begrijpen, ontstaat er verbinding in plaats van afstand.

Neem de eerste stap

Je hoeft dit niet alleen te doen.

Je hoeft niet te blijven worstelen met triggers, stress en schuldgevoelens.

Wil je de Emotie Ladder ontvangen.

✨ Zodat je meteen al kunt beginnen met het herkennen van je emoties.

✨ Zodat je gezin leert om elkaar te begrijpen.

✨ Zodat je niet meer hoeft te ontploffen, maar kunt kiezen hoe je reageert.

Want dat gun ik je.

Rust. Helderheid. Verbinding.

En de vrijheid om jezelf te zijn, ook als het moeilijk is.